Voorbeelden van de Belastingdienst

Een vrijwilligersvergoeding moet een échte vergoeding zijn. In de woorden van de Belastingdienst: de vergoeding mag niet in verhouding staan tot de omvang van het werk en de hoeveelheid tijd die er aan besteed wordt.
Om dit te verduidelijken geeft de Belastingdienst het volgende voorbeeld. 

Wie 15 uur per week werkt in de kantine van de sportvereniging en daar 30 euro per week voor krijgt, krijgt een vrijwilligersvergoeding. Je krijgt namelijk maar 2 euro per uur. Maar werk je bijvoorbeeld als schoonmaker twee uur per week bij de sportclub en krijg je daarvoor 18 euro per week, dan ben je geen vrijwilliger. Je verdient dan € 9,00 per uur en dat is een ‘normale’ beloning voor dat soort werk.

Wie meer dan € 150 per maand en € 1500 per jaar krijgt voor vrijwilligerswerk, geldt voor de Belastingdienst dus niet meer als vrijwilliger. Zowel de vrijwilliger als de vrijwilligersorganisatie moet dan de inkomsten opgeven bij de Belastingdienst. 

Zowel de vrijwilligersorganisatie als de vrijwilliger kunnen het dan nog lastig krijgen. In het beste geval mag de vrijwilligersorganisatie je achteraf als freelancer behandelen. Maar de Belastingdienst kan ook tot de conclusie komen dat je eigenlijk in loondienst was. In dat geval geldt de vergoeding als loon en moet de vrijwilligersorganisatie loonheffingen inhouden. De vrijwilliger moet de vergoeding opgeven als ‘inkomsten uit arbeid’.

Een vrijwilligersorganisatie is overigens niet verplicht om aan vrijwilligers een onkostenvergoeding te geven.

Als een vrijwilliger niets krijgt, is het soms mogelijk om de ‘virtuele’ vrijwilligersvergoeding van € 1500 af te trekken van de inkomstenbelasting. De vrijwilligersorganisatie moet daarvoor een verklaring opstellen waarin het bedrag als gift wordt aangemerkt. De vrijwilligersorganisatie in kwestie moet dan wel een ANBI zijn, een Algemeen Nut Beogende Instelling. Vrij vertaald: een goede doelenclub. Sportverenigingen bijvoorbeeld zijn dat niet.
(bron. Trouw: geld&goed, Ineke Bijnagte).